OMX Helsinki — S&P 500 — DAX — NASDAQ 100 — STOXX 600 — EUR/USD — EUR/SEK — BTC/USD — ETH/USD — Euribor 3 mies. — Euribor 12 mies. —
Sam Altman obiecuje wyższy sufit — ale podłoga nawet nie drgnęła
Startupy i przedsiębiorczość

Sam Altman obiecuje wyższy sufit — ale podłoga nawet nie drgnęła

Zaktualizowano 6 min czytania
Udostępnij artykuł

Sufit nigdy nie był tak wysoko. Twoja podłoga nawet nie drgnęła.

W 2005 roku Sam Altman był studentem drugiego roku Stanforda i trafił do pierwszego rocznika Y Combinatora — budował startup w małym biurze w Cambridge, podczas gdy Paul Graham gotował założycielom obiad. Dwadzieścia lat później, jako współzałożyciel i prezes OpenAI, zamknął Startup School 2026 rozmową z Garrym Tanem z YC, a zdaniem, które poszło z tego wydarzenia w świat, było to: nigdy nie było lepszego momentu na założenie firmy, ponieważ sufit tego, co startup może wziąć na siebie, nigdy nie był tak wysoko. Ta teza zasługuje na to, żeby potraktować ją poważnie, zamiast ją oklaskiwać albo wyśmiewać, bo została sformułowana staranniej niż większość rzeczy wypowiadanych z takiej sceny. I właśnie w tej staranności mieści się zarówno argument za nią, jak i przeciw niej.

Przeczytaj to zdanie jeszcze raz. Sufit to górna granica przedziału, nie jego środek. Twierdzenie mówi, że podniosło się to, co największego może dziś spróbować bardzo mały zespół — i akurat w tym wąskim punkcie trudno się kłócić: praca, która kiedyś wymagała całego działu, jest dziś w zasięgu trzech osób i jednej subskrypcji. Ale zdanie o suficie nie mówi nic o firmie medianowej i zupełnie nic o podłodze. Podłoga to minimum, dzięki któremu firma przetrwa dwie pierwsze zimy: czynsz, faktury płacone sześćdziesiąt dni po terminie, rynek macierzysty wielkości jednego kraju i jednego języka, urząd skarbowy, którego twoje ambicje nie obchodzą. Nic z tego nie zostało napisane na nowo. Odległość między podłogą a sufitem urosła, a wyższy sufit to dobra wiadomość wyłącznie wtedy, gdy właśnie po niego sięgałeś.

Do kogo więc ta teza jest adresowana? Odpowiada na to sam spis rozdziałów rozmowy. Ambicja, przekonanie, znajdowanie ludzi, którzy je podzielają, budowanie OpenAI w czasach, gdy w AGI nie wierzył nikt, szczerość i ignorowanie hejterów. To jest skierowane do założyciela, którego plan rozpisany jest na dekadę, a którego zakład brzmi: zmiana technologiczna unieważni firmy zasiedziałe, zanim unieważni jego. Jeśli taki masz plan, obejrzyj tę rozmowę — jest wycelowana w ciebie. Jeśli twój plan polega na tym, żeby wystawić w miesiącu tyle godzin, ile potrzeba na utrzymanie domu i busa, nic tu nie jest błędne, ale bardzo niewiele dotyczy ciebie. Tych rad nie tyle rozwadnia skala, ile one po cichu jakąś skalę zakładają. Wyjątkiem jest jeden rozdział z tej listy — o pomaganiu ludziom, zanim wiesz po co. Kosztuje tyle samo przy każdej wielkości firmy i jest jedyną rzeczą, którą jednoosobowa działalność może wdrożyć jeszcze w tym tygodniu.

Najłatwiejsza do przeniesienia jest myśl o tym, dlaczego startupy wygrywają w momentach zmiany technologicznej — i ta rzeczywiście działa w każdej skali. Ograniczeniem firmy zasiedziałej rzadko bywa kapitał albo inteligencja. Jest nim biznes, który ta firma już ma: przeszkoleni ludzie, podpisane umowy, proces działający na tyle dobrze, że jego zmiana jest droga. Dwuosobowa firma nie dźwiga nic z tego ciężaru, więc koszt zmiany sposobu pracy ma bliski zeru. To realna przewaga i należy się księgowej albo stolarzowi dokładnie tak samo jak laboratorium badawczemu. Jest też nietrwała. Z każdym rokiem działalności odkładasz własną, małą wersję tego, co spowalnia zasiedziałych.

Przesadzone jest niewypowiedziane założenie, że rosnący sufit to prezent osobisty. Zdolność, która przychodzi w formie zakupu, sprzedawana jest wszystkim, którzy próbują tego samego, i mniej więcej w tej samej cenie. W chwili, w której twoja przewaga ma cennik, przestaje być przewagą — staje się kosztem operacyjnym, który ponosi także konkurencja. Małe firmy różnicuje potem to, czego w tym cenniku nigdy nie było: klient, który ci ufa, znajomość rynku lokalnego zbyt małego, żeby zainteresować kogokolwiek z funduszem za plecami, koncesja, fizyczna obecność, relacja budowana dziewięć lat. Narzędzia podnoszą sufit wszystkim w sali naraz, co jest innym sposobem powiedzenia, że podnoszą poprzeczkę, według której się ciebie ocenia.

No i zakończenie. Ostatni rozdział nosi tytuł ujęty w cudzysłów: „It’s All Going to Work Out” — wszystko się w końcu ułoży. To przyzwoite uczucie i kiepska podstawa planowania, a warto zauważyć, kto to mówi: człowiek, któremu się ułożyło, do sali wyselekcjonowanej pod kątem tego, że chce tego samego. Nikt nie zaprasza na zamknięcie konferencji założycieli, którym się nie ułożyło. To nie jest nieuczciwość, tylko konstrukcja formatu, a korektę musi zrobić słuchacz. Optymizm ocalałego jest danymi o ocalałym.

I właśnie dlatego fragmentem najbardziej użytecznym dla małej europejskiej firmy jest prawdopodobnie ten, który najmniej przypomina porady dla startupów. Od incydentu bezpieczeństwa, który zmienił stawkę, aż po zapobieganie temu, żeby sztuczna inteligencja koncentrowała władzę, mija blisko siedem z trzydziestu dziewięciu minut rozmowy. To, czy zdolność, na której wszyscy teraz budują, skończy w rękach garstki firm, nie jest pytaniem filozoficznym dla dwuosobowego przedsiębiorstwa. To pytanie zakupowe. Wyznacza cenę twoich nakładów, rozstrzyga, czy dostawcę da się w przyszłym roku wymienić, i mówi, jak dużą część codziennej pracy możesz bezpiecznie oprzeć na cudzej mapie drogowej. Mówi o tym również człowiek, który kieruje jedną z tych firm — co nie czyni jego słów mniej wartymi wysłuchania, a jedynie wartymi wysłuchania z tym faktem trzymanym w pamięci.


Obejrzyj odcinek w Innohub TV 39 min

Mój werdykt po pełnych trzydziestu dziewięciu minutach: teza jest prawdziwa w tym brzmieniu, w jakim padła, i niemal zawsze powtarzana w wersji dużo szerszej, niż mówi. Tak, sufit się podniósł, i dla założyciela, który zamierza poświęcić dekadę i chce mieć wokół siebie ludzi o tym samym przekonaniu, to naprawdę lepsza dekada na start niż rok 2005. Dla czteroosobowej firmy z Tallina, Porto czy Białegostoku uczciwe tłumaczenie jest węższe i gorzej się cytuje: koszt spróbowania spadł na tyle, że wahanie kosztuje dziś więcej niż nieudany eksperyment. To wniosek wart działania. To nie jest ta sama obietnica, a traktowanie jej jak tej samej to sposób, w jaki dobra firma wmawia sobie plan zbudowany pod cudzy bilans. Sufit poszedł w górę. Czy to dla ciebie cokolwiek znaczy, zależy od tego, czy stałeś gdziekolwiek w jego pobliżu — a to zawsze było decyzją, nie warunkiem rynkowym.

Innohub TV

Zobacz tę treść także w Innohub TV

Wybraliśmy dla Ciebie klipy z Innohub TV, które rozwijają ten sam temat.

Otwórz Innohub TV
Otwórz czat asystenta AI. Czat ładuje się dopiero po jego otwarciu.